حکومتهای مستبد همواره از فاصله زیاد بین حکومت و ملت رنج می برند. کشورها در رقابت منافع دنبال نقطه ضعف یک دیگر می گردند تا با فشار اوردن بر آن نقطه بتوانند امتیاز بگیرند. یکی از این نقاط فشار همین اختلاف فاصله زیاد است. کشور های بیگانه از یک سوسعی می کنند مخالفان حکومت را تقویت کنند و از طرف دیگر در پای میز مذاکره این حمایت را که سبب ترس حکومت شده با امتیاز های اقتصادی و سیاسی عوض کنند. از این دیدگاه حکومت های استبدادی نمی توانند حافظ منافع ملی باشند.
ولی اگر فشار های مردمی از داخل به یک حکومت از یک اندازه ای بیشتر شود, حکومت های دیگر از آنجا که احتمال فروپاشی حکومت را می دهند برای اینکه در حکومت آینده بتوانند مناسبات خود را حفظ کنند از روابط و امتیازهای خود با حکومت قبلی صرفنظر می کنند . اگر مستقیم سعی نکنند از گروههای متمایل به خود دفاع کنند , حد اقل خاموش می مانند.
نمونه بارز همچین رفتاری را می توان در نپذیرفتن شاه به آمریکا بعد از خروجش مشاهده کرد. در سالهای گذشته روابط اتحادیه اروپا با ج.ا نیز از همین گونه بوده است ولی با مبارزه دانشجویان و کارگران و پرونده سیاه حقوق بشری این رژیم را از مشروعیت بین المللی ساقط کرده است و آنان نیز دیگر به خود اجازه نمی دهند که بیشتر از این پشت سر ج.ا بایستند. اگر امروز اروپا پشت سر هم از بیانیه در دفاع از حقوق بشر در ایران می دهد نه به عادت ما شرقیان از سر انسان دوستی است که نتیجه گسترش دامنه مبارزات مسالمت آمیز ملت می باشد. سلب مشروعیت بین المللی از یک حکومت و جدا کردن دیگران از آن بخشی از مبارزه سیاسی مسالمت آمیز می باشد. رسانه ای کردن و شکایت به نهاد های بین المللی و حقوق بشری و .. نتیجه مستقیمش سلب مشروعیت بین المللی از حکومت است. این یعنی اینکه دنیا به این باور عمومی می رسد که این حکومت حق حکومت ندارد و مردمانش نمی خواهندش. سلب مشروعیت بین المللی به معنی سقوط یک نظا م دیکتاتوری نیست چون در نهایت حیات هر نظامی وابسته به مولفه های داخلی می باشد ولی به معنای سلب حمایت های خارجی و تا اندازه ای جذب حمایت خارجی در جهت مبارزه مسالمت آمیزبرای برقراری دموکراسی می باشد.
رای دادن در این مرحله از انتخابات یعنی پوچ کردن زحمات همه آنهایی که در این سلب مشروعیت تلاش کردند زندان رفتند کتک خوردند رنج کشیدند و خونشان به زمین ریخته شد. اگر مبارزه نمی کنید حداقل مبارزانتان را بی قدر نکنید . آنها را ارج بگذارید و از آنها حمایت کنید. اینها همه بخشی از فرهنگ نهضت مقاومت ملت ایران در برابر استبداد است. آگر این بار برای این نظام آبرو بخرید دنیا شروع به معامله با ج.ا می کند و اگر رای ندهید دنیا امید وار به مقاومت ایران از همکاری با حکومت ایران سرباز خواهد زد. مشروعیت دادن به این حکومت یعنی سلب شخصیت از خود و شریک شدن در تمام جنایاتش. برای لحظه ای به آن جوان کرد فکر کنید که در سرمای زمستان در هوای آزاد, لخت رهایش کردند و بعد آب بر رویش ریختند تا سکته کند. هر گاه در مقابل آن کسی که از رای دادن دفاع کرد سکوت کردید , چهره لطف اللهی را به خاطر آورید. چهره زندانیان سیاسی در داخل زندان را بخاطر آورید. چهره قتل عام های سال 67 را بخاطر بیاورید…. فراموش هم نکنیم که آن سوی خط حکومت است و این سوی خط ما ملت , در جانب خودمان بمانیم.
