به یاد یعقوب مهرنهاد (فراخوان برای وبلاگ نویسان)

در یک مبارزه هر دو طرف سعی می کنند طرف مقابل را به جایگاهی سوق دهند که نقطه قوت خودشان است و نقطه ضعف مقابل. تا با اختلافی که بین نیروهای دو طرف بوجود می آید بازی را ببرند و طرف مقابل را به خاک بنشانند. اعدام یعقوب مهرنهاد از این دیدگاه قابل توجه است. شاید ج.ا در صدد این است که با به فاز نظامی کشیدن مقاومت مردمی، مبارزه را به جایی هدایت کند که در آن امکان برد برای خود می بیند. نباید فریب خورد و در تله جمهوری اسلامی افتاد. به این منظور در ادامه مبارزه باید هر چه رساتر جامعه مدنی صدای اعتراض خود را بلند تر کند تا بتواند هم صداهای بیشتری بیابد و نیرو های بیشتری را هم بسته کند. به عنوان نمادی از این جریان همه وبلاگ نویسان را دعوت می کنم به «یاد یعقوب مهر نهاد» مطلبی بنویسند.

فراموش نکنیم هر یک از ما وب لاگ نویسان می توانست جای یعقوب مهرنهاد باشد. فراموش نکنیم که مهرنهاد فرزند ایران بود و هم میهن ما. فراموش نکنیم اگر صدای اعتراض ما بلند بود ج.ا جرات نمی کرد که او را اعدام کند. اگر ج.ا می دید بهای پرداختی اش برای این اعدام بیش از سود آن است هیچگاه یعقوب مهر نهاد را اعدام نمی کرد. اگر می خواهیم جلوی اعدام های بعدی را بگیریم یک راهش این است که نشاندهیم اعدام هایی چنین تنها همبستگی ما را بیشتر می کند و حکومت به هدف خود که النصر بالرعب است نخواهد رسید.در سال ۱۳۷۷ وقتی پروانه و داریوش فروهر کشته شدند یکی از چیزی هایی که آنان را در متوقف کردن این قتل ها مصمم ساخت نتیجه معکوسی بود که از حرکتهای خود گرفتند چرا که زندان های رژیم بعد از هر تششیع جنازه پذیرای جمعی بود.یعقوب مهرنهاد ۲۸ ساله همچنان می توانست پدر ۳ فرزند خردسال خود و هم میهن ما و فرزند با افتخار ایران زمین باشد ، شاید ما کوتاهی کردیم…

ادامه دارد…

صفحه اول