تنها حقیقت است که رهایی بخش است (درباره جبهه نوگرایان دینی)

در اینجا اولاد گرامی پرسشی مطرح کرده اند که

از خیزش مردمی تقریبن ناامید شده ام. وقتی مردم یک مقاومت مدنی بسیار کوچک و بی هزینه را برنمی تابند صحبت از خیزش و قیام رویایی است. در طرح جمع آوری پرسش نامه های خانوار تقریبا استقبال مردم خوب بود. درحالیکه عدم استقبال از این طرح را میشد نوعی اعتراض و مقاومت مدنی کوچک تصور کرد

——————————————-
درود بر اولاد عزیز

در مورد این موضوع خاص در جریان نیستم که به چه دلیل و چه کسی درخواست داده است که مثلن این فرم اقتصادی را به نشانه اعتراض پر نکنند. ولی به نظرم هر چه که بوده از نطفه عقیم بوده. و نتیجه مستقیمش این بوده که فعالین را مایوس و نا امید از مبارزه مدنی مایوس کند. فراموش نکنید که قضیه هخا نیز از داخل لوس آنجلس در آمد که گفته می شود پروژه امنیتی بوده است. تلاش ج.ا یا هر مستبدی در جهت گسترش سلطه خود و به سر سپردگی کشاندن انسان ها این است که  امید های آنان را کور کند. وقتی انسان امید را از دست بدهد دیگر سیاه و سپید برای او یکی می شوند. یکبار این کار را هخا با به سخره گرفتن اپوزیسیون می کند و یک بار قهرمان پوشالی اکبر گنجی. وقتی ملت امید را از دست بدهند و درمانده شوند نتیجش این است که به قدرت رو کنند و او را بپذیرند یا اینکه به گوشه ای بخزند و بدین طریق مستبد زمان برای گسترش خود بیابد.یعنی شکستن روحیه مقاومت ملی

همانطور که گفتم نمی دانم این دعوت از کجا آمده ولی  اگر اینجا در آلمان هم می گفتید حکومت قرار است ماهی 500 یورو بدهد ولی شما بخاطر فلان دلیل این پول را نگیرید, این دعوت موفق نمی شد چه به رسد به مردم ایران که هر روز فقیر تر از دیروز می شوند. برای همه کسانی که می خواهند مبارزه مدنی کنند حتمن توصیه می کنم که کتاب  «از دیکتاتوری به دموکراسی» اثر «جین شارپ »را بخوانند. در صورت تمایل می توانید کتابچه را از این آدرسها (فارسی - انگلیسی) دانلود کنید.

ولی با این حال فرض کنیم  برداشت کلی ات در مورد اینکه در حال حاضر حرکت آنچنانی دیده نمی شود درست باشد (البته من خودم با توجه به اخباری که در این سو می شنوم  و مقایسه آن با گذشته نه چندان دور, باور ندارم.)  در سوالت این مفهوم پنهان شده است که انتظار داری اعتراضات تدریجی باشد, ولی چنین نیست ج.ا راه ها را بسته است . احتمال زیاد اگر حرکتی شکل بگیرد سیل خواهد بود. سیل هم خاصیتش این است که تنها چند دقیقه قبل از آن با خبر می شوی.

با وجود فرضی هم که در بالا کردیم, سوال این است ما که در خارج از ایران هستیم چه می توانیم بکنیم . در همان پست توضیح دادم که اعتراض به نقض حقوق بشر  می تواند فضا و پتانسیل بیشتری را در داخل ایران فعال کند. یکی از چیزهایی که هنوز این حکومت را برپا داشته است این است این حکومت همچنان در ذهن عده ای علارغم غر زدنهاشان مشروعیت دارد (به طور خاص امید بستگان به اصلاح طلبان ). ما مردم صاحبان  قدرت سیاسی هستیم این قدرت را هم به حکومت از طریق مشروع دانستن آنها به حکومت واگذار می کنیم. گرفتن این مشروعیت از راه های متفاوتی است یکی مثلن حقوق بشر است که جنایات رژیم را آشکار می کند یکی مثلن مفاسد اقتصادی آنان است. به نظر شما اگر امثال گنجی دهن باز می کردند مشروعیت حکومت در نظر آنان که هنوز در چنبره امثال خاتمی یا اصلاح طلبان به عنوان پایه جمهوریت دروغین نظام گیر کرده اند سلب نمی شد؟ و حکومت بیش از پیش از مشروعیت ساقط نمی شد؟ چرا گنجی نمی خواهد بیش از این مشروعیت حکومت را کم کند و به جای آن شعار سر داده که حکومت ایران توتالیتر نیست؟ توتالیتاریسم شاخ و دم دارد که ج.ا ندارد؟

مردم عادی ممکن است گوشی برای سخن کمی پیچیده من و شما نداشته باشند ولی عدد و رقم و قاتل و مفسد و دروغگو را تشخیص می دهند. کوتاه سخن اینکه امثال اکبر گنجی و سازگارا مبارزه مدنی را به واسطه اطلاعات بیشترشان از داخل حکومت بسیار راحت تر می توانند به داخل مردم ببرند و مردم را به حرکت وا دارند تا آنکه چندین سال در خارج نشسته.

در این وبلاگ کوچک من سه مورد جستوجو فراوان است یکی از آنان  عباس پالیزبان یا پالیزدار است. این به این معنی است که برای وبلاگ خوانان این داستان مهم بوده است. اعتراض مدنی بر روی نقاطی شکل می گیرد که برای مردم مهم است نه آنچه که ما فکر می کنیم امور مهمی هستند. بسیار بیشتر از پالیزبان امثال گنجی می توانند افشا گری کنند و دمی در این مبارزات بدمند ولی کلاس قرآن راه انداخته اند. (البته گفتم با این فرض که نظر شما درست باشد)

در ادامه دعوت می کنم که این نوشتار نیک آهنگ کوثر را بخوانید.

من فراموش نمی کنم که تنها حقیقت است که رهایی بخش است و هر آنکه حقیقت را پنهان می کند جز این نیست که آن را به زیان خود می بیند. چنین کسی نه به دنبال آزادی, که به دنبال پهن کردن بساط خود است.

صفحه اول