نگاهی به تجمعات سبز در خارج از کشور (اروپا)

آقای دکتر نوری علا مطلب بسیار رسایی در باره رهبری جنبش سبز نوشته اند که خواندنی است. امروزه با توجه به عدم نشان دادن عکس العمل قابل توجهی از سوی اصلاح طلبان در داخل می توان مطالب دیگری هم به آن اضافه کرد اما می خواهم به در سطحی دیگر به اجرای سیاست های این رهبران در تجمعات سبز خارج از کشور نگاه کنم که مشخص کننده بهتری از هویت و استراتژی کلان سبزی ها در لایه های پایین می باشد.

بعد از وقوع تقلب انتخاباتی 22 خرداد, این خارج از کشوری ها هم مانند مردم ایران بیرون آمدند و سعی کردند که اعتراض خود را به همراه همبستگی با مردم ایران نمایش دهند. غیر از قدیمی ها چیزی که در جو جدید ها عیان بود ناپختگی و بی تجربگی سیاسی بود.  یعنی کسانی که تا چند روز قبل از آن به فکر این بودند که مسایل ایران را با یک رای و انتخابات در چهارچوب رژیم حل کنند, اکنون در گیر یکی از بزرگترین وقایع سیاسی بعد از انقلاب شده بودند. آنها به یک باره با حقیقتی روبرو شده بودند که قبل از آن خواسته یا ناخواسته با انواع ذهن گرایی و توجیهات بی پایه سعی در ندیدن آن داشتند. در واکنش اول آنان به مواضع قبلی خود یعنی چهار چوبه نظام برگشتند , و گفتند می خواهند همگام با مردم داخل باشند.

از یک سو سیاسی شدن جامعه در این سطح گسترده خوب بوده و هست, ولی آنان برای نسل من (نسل 18 تیر) که سرد و گرم این نظام را چشیده بودند  مانند نوجوانانی بودند که تازه وارد دنیای بزرگسالان شده بودند. کمی زمان و  تجربه احتیاج داشتند که با بازی های سیاسی درگیر شوند تا پخته شوند.

وقایعی در این میان اتفاق افتاد از جمله سخرانی خامنه ای در 29 خرداد,کشتار 30 خرداد و بعد از آن که داخل کشوری ها را به مواصع جدید و عبور از اصلاح طلبان سوق داد. در این میان آنان که برای تخلیه هیجانات و درد های درونی خود که بر اثر دیدن ویدیو ها آمده بودند کم کم راه خانه را در پی بگیرند. آنان که در ایران بودند در آن شرایط محیطی در یک همگامی جمعی بر ترس خود غلبه کرده بودند ولی اینان (خارج از کشوری ها) همچنان ترسی را که چندی پیش از ایران با خود آورده بودند همچنان به همراه داشتند و این تجمعات کوچک خارج از کشور به اینان کمک نمی کرد که در یک همگرایی جمعی بر ترس خود غلبه کنند.  عده ای از اینان به سنگر اینترنت عقب نشستند و عده ای در تجمعات با عینک آفتابی و ماسک هم چنان در خیابان های اروپایی و آمریکایی که امنیت آزادی برقرار است باقی ماندند و مواضع خود را همچنان در همان حد جا به جایی موسوی و احمدی نژاد نگه داشتند.

من روی سخنم با این عده که اکثرن مانند خودم دانشجو هستند و مساله تمام شدن ویزا و برگشت به ایران را دارند نیست. در چند تجربه و بررسی من در لندن, آلمان و اخبار دور بر یک نکته ای را نشان می دهد. این نکته این است که در این تجمعات سبز سازمان دهندگانی هستند که تربیت شده هستند و کاملن برنامه ریزی شده هماهنگ با سیاست های کلی رهبران سبز خارج از کشور عمل می کنند. اینها در دامن زدن به ترس درونی و جدا نگه داشتن خط و خطوط خودشان با بقیه به هر وسیله ای حتا خشونت هم متوسل می شوند.

بر اساس مشاهدات و شنیده ها اینان وقاحت را تا بدانجا رسانده اند که در پایین کشیدن پرچم شیر و خورشید ایران به برخورد فیزیکی و کشیدن پای پلیس محلی شان اقدام می کنند. همواره ادعا هم می کنند که به هیچ حزب و دسته ای متعلق نیستند ولی وقتی اسامی زندانیان را می خوانند و در خواست آزادی آنان را می کنند  اسامی حزب مشارکت و سازمان مجاهدین را می خوانند.

آنهایی که در ایرانند تصور کنند 10 سال بعد عده ای به یاد این روز ها جمع شوند و به یاد مبارزات شما و دوستانی که در کنار شما به خاک و خون خفتند , موزیک بگذارند و چند دختر هم بگذارند روی سکو که قره کمر بدهند و برقصند, چه حالی به شما دست خواهد داد؟ آیا به یاد این روزها نخواهید افتاد و نخواهید گفت اینان حتا نمی دانند که موضوع چه بوده؟ این همان احساسی هست که ما در مراسم  18 تیر  در خارج از کشور با این سبز هایی که در بالا عرض کردم داشتیم و داریم.

آن طور که دیده و شنیده شده است معمولن چند نفری وابسته وجود دارند که وظیفه خط دهی را بر عهده دارند. اینها یا مستقیم وابسته اند یا از طریق «محلل» های ج.ا مانند فداییان خلق اکثریت , توده ای ها و اصلاح طلبان به خارج آمده در این نوع مراسم ها نقش بازی می کنند.

چرا چنین می کنند؟ چطور است که وقتی مردم در داخل از موسوی گذشته اند و به نظام گیر می دهند , این سبزی های خارج از کشور با تلاش برای کنترل جمعیت سعی دارند بگویند مشکل فقط احمدی نژاد است و خواسته ها را به موسوی محدود کنند؟ وقتی از میان همه حصارهایی که کشیده اند سعی شده با آنان صحبت شود , یک پاسخ در میان آنان مشترک بوده و هست. که ما هر چه مردم می گویند را دنبال می کنیم , از مردم جلوتر نمی خواهیم برویم. در صورتی که کسی نیست امروز نیست که مسایل ایران را زیر نظر داشته باشد و نداند که دیگر مساله جابه جایی احمدی نژاد با موسوی دیگر چندان مطرح نیست.

اکنون هم صحبت از تلویزیونی می کنند که می خواهد آیینه ای باشد که صدای مردم ایران را به خودشان باز گرداند. اما اگر هم اکنون در خبر ها و گزارش های آنان دقت کنید آن بخش از شعار ها و خواسته ها را که با اهداف آنان جور در می آید را بزرگ می کنندو آن شعار هایی را که به عبور از جمهوری اسلامی مربوط است را درز می گیرند. مثلن شعار «مجتبی بمیری, رهبری را نبینی» که همگام است با سیاستهای خودشان برجسته می شود ولی «مرگ بر جمهوری اسلامی» لاپوشانی می شود.

به نظر می رسد تلاش برای حفظ خطوط قرمز سابق در خارج از کشور و کنترل تجمعات به همراه راه اندازی تلویزیون برای جریان سازی از خارج از ایران به سمت داخل ایران در چهار چوب همین خط قرمزها  باشد. همانطور که تا کنون قبای مذهبی به تن این جنبش کرده اند اکنون می خواهند در رشد طبیعی جنبش و پوست اندازی آن نقش بازی کنند.

در انتها تکرار می کنم شرم بر آنان باد که برای پایین کشیدن پرچم ملی و تاریخی ایران , پرچم شیر و خورشید , از دست پیر زنان و پیر مردان ایرانی , دست به دامن پلیس بیگانه می شوند.

————————————-

پ.ن 1 : وقتی به دوستی در داخل ایران برخی از وقایع خارج از کشور را می گفتم بسیار تعجب می کرد و باورش نمی شد. وقتی او چیز هایی از متن جنبش می گفت من بر اساس تصویری که از ایینجا دیده ام  تعجب می کردم. این شد که تصمیم گرفتم بنویسم تا حداقل فاصله از یک سو کم شود.

پ.ن 2: محض اطلاع  ,  احزاب یک پرچم حزبی دارند و یک پرچم ملی که این دو یکی نیستند. پرچم شیر و خورشید پرچم ملی مشروطه خواهان, مجاهدین خلق , جبهه ملی ایران , حزب ملت ایران و … هست. این پرچم به این معنا نیست که کسی به این احزاب (جمهوری خواه یا مشروطه خواه) وابسته است. اگر پرچم حزبی  یک حزب را کسی بلند کند می تواند معنایش وابسته به حزب بودن باشد.

صفحه انتخابات ریاست جمهوری دهم